Ustawodawca nie definiuje pojęcia adwokatury a jedynie stwierdza że jest to ogół adwokatów i aplikantów adwokackich. Tym samym przyjmuje się że jest to nie tylko zawód ale również organizacja posiadająca swoje ograny nadrzędne. Osobowość prawną posiada naczelna rada adwokacja a także okręgowe rady adwokackie. Adwokat jest tzw. wolnym zawodem a więc w konsekwencji posiada większą samodzielność w wykonywaniu swoich czynności zawodowych. Po drugie posiada wyodrębniony samorząd zawodowy. Po trzecie ponosi szerszą odpowiedzialność za wykonywanie swoich czynności zawodowych w tym odpowiedzialność dyscyplinarną w ramach swojego samorządu zawodowego. Ma skodyfikowane standardy w wykonywaniu zawodu w tym standardy etyczne. Po czwarte ma prawo tworzenia spółki partnerskiej w ramach postanowień kodeksu spółek handlowych

Przyjmuje się, że adwokat zabiegając o klienta powinien być oględny w wypowiedziach i zachowywać umiar. Przede wszystkim nie powinien formułować zarzutów niesprawdzonych, poniżających godność człowieka a także niezwiązanych z daną sprawą. Jego opinie powinny być oparte na materialne faktycznym i istniejących dowodach. Formułując wypowiedzi dla dobra klienta adwokat powinien brać pod uwagę dwa elementu: charakter sprawy, który determinuje celowość i zakres wypowiedzi, okoliczności sprawy – np. to w jaki sposób formułuje wypowiedzi przeciwnik procesowy. W takim przypadku ponosi jedynie odpowiedzialność dyscyplinarną. Natomiast jeżeli odnosi się to do osób spoza tego kręgu to wówczas może dojść do jednoczesnej odpowiedzialności karnej lub dyscyplinarnej. Adwokat nie ma możliwości reklamowania się. Może jedynie informować o swoich usługach – tzn. o otwarciu lub zamknięciu kancelarii, zmiany adresu lub telefonu a także o zmianach personalnych w kancelarii. Jakakolwiek forma reklamy jest traktowana jako naruszenie godności wykonywania zawodu.

Podstawową zasadą jest powszechność pomocy prawnej, a więc powinna ona być udzielana każdemu, kto jej poszukuje. Adwokat może odmówić pomocy prawnej tylko z ważnych powodów. Wszelkie wątpliwości w tym zakresie rozstrzyga Okręgowa Rada Adwokacka.. Adwokat, który podejmuje się udzielenia pomocy prawnej powinien upewnić się czy klient nie korzysta już z pomocy prawnej adwokata. Jeśli tak jest to bez jego wiedzy i zgody nie ma prawa udzielić pomocy prawnej, nawet jeżeli oznaczałoby to wspólne występowanie z tym adwokatem w sprawie. To ograniczenie ma dwa wymiary. Chodzi o to aby pomoc udzielana klientowi była skoordynowana. Drugi element to wykluczenie konkurencji zawodowej. Głównym wymiarem jednostronności pomocy adwokackiej jest to że adwokat nie może udzielać pomocy prawnej, jeżeli mamy do czynienia z konfliktem interesów adwokata i klienta

Honorarium jest ustalane w drodze umowy z klientem ale nie jest ustalane swobodnie. Minister sprawiedliwości ustala opłaty za czynności, w tym także za czynności dokonywane w ramach nieodpłatnej pomocy prawnej z urzędu. W polskim systemie prawnym nie wprowadza się honorarium w postaci procentowego udziału w korzyściach uzyskanych przez klienta. Minister Sprawiedliwości odkreśla również stawki odnoszące się do kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniach. Rozporządzenia te określają stawki minimalne, ale biorąc pod uwagę zawiłość sprawy i nakład pracy adwokata sąd może podwyższyć taką stawkę nawet do jej sześciokrotności. W świetle przepisów prawa jeżeli nie zapłacimy adwokatowi to może nam tylko odmówić pełnomocnictwo ale musi się stawić na rozprawę i jeszcze 2 tygodnie reprezentować klienta itd.

Punktem wyjścia do odrodzenia adwokatury stał się rok 1919, kiedy to pojawiły się pierwsze przepisy wspólne o charakterze tymczasowym dotyczące wynagrodzeń. Unifikacja w ramach zawodu została przeprowadzona dopiero w ramach prac komisji kodyfikacyjnej. O finalnej kodyfikacji można mówić dopiero od 1932 roku – prawo o ustroju adwokatury. Organizacje adwokatury powiązano z okręgami sądów apelacyjnych i na takim opaszże funkcjonowała każda izba adwokacja. Po II wojnie światowej zawód adwokata przybiera zupełnie inny charakter. Zaczęto przeobrażać adwokaturę do modelu państwa socjalistycznego. 1950 – ustawa o ustroju adwokatury, która przekształciła ją w podmiot w pierwsze kolejności zobowiązany do współdziałania z organami państwa w ochronie porządku publicznego a w drugiej kolejności udzielanie porad prawnych zgodnie z prawem i interesem mas pracujących

Konstytucja z 1534 – magna carta polskiej adwokatury. Wprowadziła przysięgę adwokacką, która wprowadzała pewne wartości. Konstytucja z 1726 roku- pojawia się odzwierciedlenie zwiększającej się więzi zawodowej między obrońcami zawodowymi. Pojawia się początek korporacji zawodowej. Dokonano podziału na pełnomocników zawodowych i niezawodowych. Aby być zastępcą procesowym w XVIII wieku trzeba było spełniać określone warunki: nie można było być małoletnim, chorym na umyśle, wyjętym spod prawa oraz wyłączonym ze wspólnoty kościelnej. Pełnomocnikiem musiała być osoba dobra i prawa. Pojawia się możliwość wykonywania zastępstwa przez nieszlachciców. Księstwo Warszawskie: adwokatów podzielono na trzy kategorie: 1. patroni (tylko przed trybunałem I instancji) 2. adwokat (trybunał i sąd apelacyjny) 3. mecenas (dwa poprzednie + przed sądem kasacyjnym)

W zawodzie adwokata występuje niepołączalność statusu adwokata z pewnymi stanowiskami oraz wykonywania czynności. Ograniczenia te zmierzają po pierwsze do zapewnienia niezależności adwokatowi, zwiększenia zaufania do tego zawodu, zredukowania zaistnienia możliwości zaistnienia konfliktu interesów. Obok wyraźnych przepisów prawa wykrystalizowały się przypadki, które w zasadach etyki zawodowej zostały uznane albo za uwłaczające godności zawodu albo narażające niezależność adwokata. Do takich przypadków zaliczamy: zajmowanie stanowiska zarządcy w cudzym przedsiębiorstwie, sprawowanie funkcji członka zarządu lub prokurenta w spółkach prawa handlowego nie świadczących usług prawnych (np. zarządu banku). Potępiono również zajmowaniem się pośrednictwem w transakcjach handlowych, prowadzenia kancelarii adwokackiej w jednym lokalu z osobą prowadzącą działalność innego rodzaju, gdy sytuacja ta naraża standardy etyczne wykonywania zawodu

W zakresie wykonywanych obowiązków zawodowych adwokat objęty jest częściowym immunitetem materialnym tzn. takim immunitetem, który wykonuje wszystkie czynności związane z wykonywaniem zawodu. Czynności obejmują: występowanie w trakcie postępowania przed sądem czy urzędem oraz wszelkie wystąpienia publiczne, dotyczące toczącego się postępowania. Immunitet ten uchwala karalność przestępstwa, a tym samym nie dopuszcza do postępowania w tej sprawie. Immunitet ten jest powiązany z wolnością słowa i pisma, jaką cieszy się adwokat w ramach wykonywanych obowiązków zawodowych. Problematyczny jest zakres czasowy tego immunitetu, ale przyjmuje się że odnosi się on nie tylko do postępowania sądowego sensu stricto ale również do przedprocesowych faz konfliktu stron w wymiarze cywilnoprawnym, czy też postępowania przygotowawczego w wymiarze karnym.

Niezależność jest podstawowym atrybutem adwokata, który ma zapewnić odpowiedni poziom zaufania klienta wobec tej osoby, zwarzywszy że powierza mu sprawy poufne. Ta niezależność przejawia się w tym, że adwokat jest podległy tylko konstytucji i ustawom, a ponadto nie podlega w zakresie swoich czynności zawodowych władztwu organów władzy państwowej czy samorządowej, a także organom samorządu zawodowego. Adwokat jest objęty szczególną ochroną prawną podczas i w związku z wykonywaniem czynności zawodowej. Nadzór ten jest sprawowany min. poprzez realizacje obowiązku zawiadamiania w ciągu 30 dni ministra o każdej uchwale, która dokonuje tego wpisu lub go odmawia. Uchwały te przesyła się wraz z aktami osobowymi wpisanego (jeżeli nastąpił wpis). Wpis jest dokonany wtedy, kiedy w ciągu 30 dni od otrzymania uchwały minister nie zgłosi sprzeciwu. Ewentualny sprzeciw jest składana do Sądu Administracyjnego

Od adwokatów nie wymaga się orzeczenia o stanie zdrowia (wymaganych przy sędziach i prokuratorach). Nie ma również znaczenia wiek osoby. Uzupełnieniem tych wymagań jest również stwierdzenie, iż nie ma znaczenia przynależność państwowa osoby ubiegającej się o wpis. Z kolei od wymogu odbywania aplikacji, ale z koniecznością zdawania egzaminu ustawodawca wskazuje doktorów nauk prawnych, osoby które pracowały co najmniej pięć lat w okresie nie dłuższym niż osiem lat na stanowisku referendarza sądowego, lub asystenta sędziego. NRA narzucono w tym zakresie miesięczny okres podjęcia takiej uchwały. Z kolei Sąd Najwyższy sprawuje nadzór poprzez rozpoznawanie wystąpień Ministra o uchylenie uchwały organu samorządu. Wpis na tę listę adwokatów podlega bezpośredniemu nadzorowi Ministra Sprawiedliwości.