Konstytucja z 1534 – magna carta polskiej adwokatury. Wprowadziła przysięgę adwokacką, która wprowadzała pewne wartości. Konstytucja z 1726 roku- pojawia się odzwierciedlenie zwiększającej się więzi zawodowej między obrońcami zawodowymi. Pojawia się początek korporacji zawodowej. Dokonano podziału na pełnomocników zawodowych i niezawodowych. Aby być zastępcą procesowym w XVIII wieku trzeba było spełniać określone warunki: nie można było być małoletnim, chorym na umyśle, wyjętym spod prawa oraz wyłączonym ze wspólnoty kościelnej. Pełnomocnikiem musiała być osoba dobra i prawa. Pojawia się możliwość wykonywania zastępstwa przez nieszlachciców. Księstwo Warszawskie: adwokatów podzielono na trzy kategorie: 1. patroni (tylko przed trybunałem I instancji) 2. adwokat (trybunał i sąd apelacyjny) 3. mecenas (dwa poprzednie + przed sądem kasacyjnym)

• Poprzedni wpis: Niepołączalność statusu adwokata
• Następny wpis: Odrodzenie adwokatury